ჯემალ ქარჩხაძის „იგი“ და ჰერბერტ უელსის „ბრმათა ქვეყანა“- იგავურობის მხატვრული ასპექტები

Abstract

   მწერლობა და  ყოველი   მწერალი ღირებულებათა  მარადიულ  სისტემას   ემსახურება;   ბოლო  საუკუნეებში  ეს  მარადიული სისტემა  და  შესაბამისად  საყრდენიც–ადამიანის  არსიც მუდმივ  მტკივნეულ   გარდასახვასა და  ტრანსფორმაციას   განიცდის,  რის შესაბამისი  რეფლექსიაც  არის    ჯემალ ქარჩხაძის  შემოქმედება; ჯემალ ქარჩხაძის  პროზის  იგავური  ასპექტები  გვიდასტურებს, რომ უნივერსუმს   მოწყვეტილი ადამიანური გონება    ვეღარ  ახერხებს   ღვთაებრივი  კოსმოსის  მსგავსად – მიკროკოსმოსად  ყოფნას.  მისი  სული  აღარ  წარმოადგენს „მსოფლიო სულის  ნაპერწკალს“ (იუნგი 2005: 4);  ამ ღირებულებათა საჩვენებლად  მწერლობა  დასაბამიდან წარმატებულად მიმართავს ისეთ  სამწერლო–შემოქმედებით  მეთოდს, როგორიც იგავური აზროვნებაა.   იგავური ენა თავისი შინაგანი პლასტებითა და  თეოპოეტიკური პლანით  ძევს და  ამოიცნობა  ასევე მე–20 საუკუნის გამორჩეული ინგლისელი მწერლის,  მეცნიერულ-ფანტასტიკური რომანის ერთ-ერთი მამამთავრის ჰერბერტ უელსის  მოთხრობაში „ბრმათა ქვეყანა“.